دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Armenia and Heraclius’ Military Campaigns against the Sassanids (622-628 AD ارمنستان و عملیات‌های نظامی هراکلیوس علیه ساسانیان 1 18 1980 10.22103/jis.2018.1980 FA پرویز حسین طلایی دانشگاه شهید باهنر Journal Article 2016 05 01 Armenia, is the areas between Iran and Rome in ancient times. Since this country enjoys a geographically, economically, politically and strategically great position, it has always been a central focus of conflict between the two great powers of the ancient times, from the middle of the Parthian era to the end of Sassanid period. Using historical research methods and citing primary sources from the period under review, this study examines the role of Armenia in the military campaigns of Heraclius in the late Sassanid era. The findings showed that for nearly two decades after the murder of Morris, the Sassanid army controlled most of the eastern territories of the Byzantine. With a donation from the church and after the restoration and organization of forces, Heraclius, rather than struggling with Iranian forces in the Byzantine territory, attacked the back of the battlefield in Armenia, to take over the important western regions in Iran, including the capital of the Sassanid dynasty. Heraclius policy paid off and resulted in his first victory in Armenia and defeating the Sassanids in the Battle of Nineveh. ارمنستان از جملۀ سرزمین‌های حائل میان ایران و روم در عصر باستان است که از اواسط دورۀ اشکانیان تا پایان دورۀ ساسانی، همواره به‌عنوان یکی از کانون‌های درگیری میان دو قدرت بزرگ عصر باستان نقش‌آفرینی کردهاست؛ چراکه این سرزمین نه‌تنها ازلحاظ اقتصادی بلکه ازلحاظ جغرافیایی، سیاسی و استراتژیکی نیز از موقعیّت مناسبی بهره‌مند بودهاست. این پژوهش بر آن است که با استفاده از شیوۀ پژوهش‌های تاریخی و با استناد به منابع دست ‌اوّل دورۀ مورد بررسی، به بررسی نقش و جایگاه ارمنستان در لشکرکشی‌های هراکلیوس در اواخر دورۀ ساسانی بپردازد. یافته‌های این پژوهش بیانگر این است که سپاه ساسانی پس از قتل موریس، نزدیک به دو دهه بر بسیاری از سرزمین‌های شرقی بیزانس تسلّط پیداکرده بود تا اینکه هراکلیوس با کمک مالی کلیسا، پس از احیا و سازمان‌دهی نیروها به‌جای اینکه با نیروهای ایرانی حاضر در قلمرو بیزانس وارد کارزار شود؛ به عقب جبهه در ارمنستان لشکر کشید تا بتواند از این منطقه مهم مناطق غربی ایران ازجمله پایتخت ساسانی را موردحمله خود قرار دهد. سیاست هراکلیوس نتیجه‌بخش بود و توانست اوّلین پیروزی خود را در ارمنستان به دست آورده، سپس ساسانیان را در نبرد نینوا با شکست قطعی روبرو سازد.

https://jis.uk.ac.ir/article_1980_d4827a7bf4cf7f19ce5c141eb99847ef.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 The Role of Oljaitu in Urbanization Activities in the Ilkhanid Era نقش و جایگاه اولجایتو در فعالیّت های شهرسازی دورۀ ایلخانی 19 35 1981 10.22103/jis.2018.1981 FA مژگان خان مرادی مسئول واحد پژ.هشی پایگاه میراث جهانی بیستون Journal Article 2006 08 01 During the Ilkhanid period, although urbanization and architecture started with Holagu Khan, it flourished during Oljaitu’s riegn. He built four cities, namely, Sultanieh, Sultanabad, Chamchamal, Oljaitu Abad, and Aq’qaleh. Being aware of the necessities and needs of the Royal city and the capital, using the successful urbanization experiences of Qazan, inheriting a rich treasury, the existence of expert workforce and willing contractors encouraged Oljaitu's urbanism. Contrary to Qazan's period, when new cities formed adjacent to old ones, now the new cities were completely separate and independent. Oljaitu was a strict follower of Iranian- Islamic traditions in urbanization, and considered all the needs of citizens. Sultanieh is a perfect example of modern cities. Decree issued by the king for constructing a city, and a predetermined plan of city are among the noticeable aspects of urbanization during Oljaitu's reign. Using historical texts and architectural data, the present study presents a general view of urbanization during Oljaytu’s time and the influencing factors in urbanization. در دورۀ ایلخانی با آنکه شهرسازی و عمران در زمان هلاکو آغاز گردید، اما در دورۀ اولجایتو به بالندگی رسید؛ بهگونهای که وی چهار شهر به نامهای سلطانیه، سلطانآباد چَمچَمال، اولجایتوآباد و آققلعه را ساخت. آگاهی از ضروریات و نیازهای یک شهر سلطنتی یا پایتخت، استفاده از تجارب موفق شهرسازی غازان، به ارث بردن خزانهای غنی، وجود نیروی متخصّص و کارگزارانی مایل به عمران، سبب ترغیب شهریار ایلخانی به شهرسازی گردید. برخلاف عصر غازانی که شهر جدید در کنار شهرهای قدیم شکل میگرفت، در این دوره شهر جدید، هویّت کاملاً مستقلی داشت. با این وجود در اصول شهرسازی کاملاً پیرو سنن شهرسازی ایرانی- اسلامی بود و در ایجاد فضاهای شهری به تمام نیازهای شهرنشینان توجه میشد که در این بین سلطانیه نمونۀ کامل و سرآمد شهرهای نوبنیاد به شمار میرود. صدور فرمان ساخت شهر توسط ایلخان و طرح از پیش تعیین شده شهر یکی از نکات درخور توجه در شهرسازی عصر اولجایتو است. پژوهش پیش رو در پی آن است تا با استفاده از متون تاریخی برجای مانده و دادههای باستان‌شناختی موجود، تصویری کلی از شهرسازی در روزگار اولجایتو و عوامل موثر بر شکل‌گیری شهرها ارائه کند.

https://jis.uk.ac.ir/article_1981_71af7e53d8c7caba4fc1101f0281c7b0.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 A Study of the Manuscript of “The History of Iranian Kings بررسی نسخۀ خطی تاریخ سلاطین عجم (روزمه خسروان پارسی) 37 55 1982 FA سهم الدین خزائی استادیار تاریخ دانشگاه لرستان Journal Article 2016 07 30 Abstract “The History of Iranian Kings” is one of the works of Vaghar Shirazi, son of Vesal Shirazi, in the literary return period and 13th century AD. It has a special significance for its conformity with the literary taste of the author’s age. Like his own models from the four periods of Pishdadian, Kayanian, Parthian and Sassanid, the author has taken advantage of ancient Iranian history and he has tried to use pure Persian language and Khorasani literary style in his writing; historically, too, he has attempted to play a role in the archeology of his time. Based on a descriptive-analytical method, and relying on the manuscript, this study attempts to examine the Pishdadian section of the manuscript of “The History of Iranian Kings” (Tarikh-e Salatin-e Ajam), to identify the sources used by Vaghar Shirazi, and to investigate its contemporary cultural condition. تاریخ سلاطین عجم یکی از آثار وقار شیرازی، پسر وصال شیرازی، در دورهی بازگشت ادبی و سدهی سیزدهم هجری است. این اثر به دلیل هماهنگی و همگامی با موج ادبی زمانهی نویسنده از جایگاه ویژهای برخورداراست. این اثر تاریخ ایران باستان را همانند الگوهای مورد استفادهی خود در چهار دورۀ پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان مورد بررسیقرارداده و در آن تلاشکرده تا سبک خراسانی و زبان فارسی سره را در نوشتۀ خود بهکارگیرد و از نظر تاریخی نیز تلاشکرده تا همگام با باستانگرایی شکلگرفته، در این دوره بتواند نقشی ایفا نماید. در پژوهش حاضر بر اساس روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر متن نسخۀ خطی تاریخ سلاطین عجم سعی بر آن است تا بخش پیشدادیان نسخۀ خطی «تاریخ سلاطین عجم» را مورد بررسی قرار داده، منابع وقار شیرازی برای نگارش این اثر و همچنین بررسی فضای فرهنگی معاصر با دورهی نویسنده شناسایی شود.

https://jis.uk.ac.ir/article_1982_1e7be4f39a74a4eab1009ef35da188dc.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Portrayal of Iranian Identity in the Literary The Role of Names in Ancient Persia جایگاه نام در ایران باستان 57 73 1983 FA وحید رویانی دانشگاه گلستان-دانشیار مرتضی نیازی دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه گلستان. Journal Article 2014 11 10 Abstract Names have always been the most important factor for giving identity to and distinguishing people in a society. The selection of a name not only shows the persons' attitude to society and nature, but also reveals their religious thought. Reviewing the literature of historical and social studies concerning the selection of special words can demonstrate the ethnicity, religion and social distribution of each era. As historical records show, several factors have influenced the selection of ancient Persian names; however, the religion has had a fundamental role. Therefore, the aim of the present study was to determine position of name and the rituals associated with naming in the ancient Persia and particularly in the Sassanid era. Then, the ways in which people selected names for their children was determined. The role and functions of the name in Avesta, the most important book that has remained from ancient Persia, was another goal that this paper followed. The results indicated that the taboo and strength involved in sacred and mythological names have been among the issues that Sassanid Kings used in order to reach their goals. Moreover, it was found that the taboo of name in Zoroastrianism religion and Sassanid kings' thoughts were other major issues. It was also revealed that durability concern was the incentive for building many valuable monuments in Sassanid era and the factor for legislating some civil and juridical laws. نامها از گذشته تاکنون مهمترین عامل هویّتبخشی و تمایز افراد در جامعه بودهاند. نوع انتخاب نام علاوه بر اینکه گویای نگرش فرد به خود، جامعه و طبیعت است، اندیشۀ دینی و مذهبی او را نیز آشکار میسازد. در پژوهشهای تاریخی و اجتماعی با مراجعه به متون تاریخی و بررسی اسامی خاص متداول در هر دوره میتوان بافت قومیتی و مذهبی و پراکندگی اجتماعی هر دوره را سنجید. آنچنان که یافتههای باستانشناسی و اسناد تاریخی نشان میدهند، عوامل متعدّدی در ایران باستان در گزینش اسامی ایرانیان دخیل بودهاند، ولی مذهب نقش اساسی را به عهده داشتهاست. در این مقاله ابتدا به جایگاه نام و نامگذاری و مراسم و آیینهایی که برای نامگذاری در ایران باستان و خصوصاً دوران ساسانیان مرسوم بوده و همچنین شیوههای انتخاب نام برای افراد پرداخته شده، سپس نقش نام و کارکردهای آن در اوستا که مهترین کتاب بازمانده از دوران باستان است، مورد بررسی قرار گرفتهاست. تابوی نام و قدرت نهفته در نامهای مقدس و اساطیری، یکی دیگر از موضوعات مرتبط با نام در دورۀ ساسانیان است که شاهان از آن در جهت اهداف سیاسی خود استفاده میکردند؛ همچنین تداوم نام در دین مزدیسنا و اندیشۀ شاهان ساسانی مطلب دیگری است که نویسندگان بدان پرداخته و نشان دادهاند دغدغۀ مانایی نام، انگیزۀ ساخت بسیاری از بناهای با ارزش دورۀ ساسانی و عامل شکلگیری برخی قوانین فقهی و حقوقی دین مزدیسنا میباشد.

https://jis.uk.ac.ir/article_1983_690fd367327bc278c63ea00d61afd513.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Customs of Ayyaran in the Story of Samak-e-Ayyar آیین‌های عیّاری و جوانمردی در داستان سمک عیّار 75 95 1984 10.22103/jis.2018.1984 FA علی زرینی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین رضا سمیع زاده استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین اسماعیل قافله باشی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین Journal Article 2016 09 25 Samak-e-Ayyar is the oldest existing example of storytelling in Persian; it is the first long prose story available today and one of the most beautiful stories in Persian language and literature written in simple and smooth prose. In this book one can understand the social and cultural situation of Iran in the sixth and seventh centuries AH. Among the social information, firstly, comes the situation of Ayyaran and their customs during their own time and before. Samak-e-Ayyar is not only a love story; it can be said that it is a prose epic belonging to the middle and lower classes of the society in the oral form until it was written down. Folk stories have a primeval root in the history of a nation and in this story, Ayyaran respect all moral humane, and social principles. Rituals, manners and moral qualities of Ayyaran are mentioned many times in the book and this study tried to extract and analyze them. سمک عیّار قدیمیترین نمونة باقیمانده از داستانپردازی فارسی است. اولین داستان بلند و طولانی منثورکه امروزه در دست است و یکی از زیباترین و دلکشترین داستان‌‌ها در زبان و ادبیات فارسی است که با نثری ساده، روان و زیبا نوشته شدهاست. از این کتاب دربارة اوضاع اجتماعی و فرهنگی ایران در قرون ششم و هفتم اطلاعات زیادی به دست می‌توان آورد. از جملة این اطلاعات اجتماعی در مرحلة اول وضع عیّاران یا جوانمردان و رسوم مربوط به آنها در جامعة آن روزگار و قبل از آن است. سمک عیّار فقط داستانی عاشقانه نیست، بلکه میتوان گفت که یک حماسه منثور است که متعلّق به طبقات متوسط و پایین جامعه بوده و به گونهای شفاهی نقل میشده تا آنکه مکتوب شدهاست. داستان‌های عامیانه، اصلی بسیار کهن در تاریخ زندگی یک قوم دارند. در این داستان، عیّاران و جوانمردان به همه اصل‌های اخلاقی، انسانی، اجتماعی و مردمی معتقد و پایبند‌ند. آیین‌‌ها، رسوم و اوصاف اخلاقی این طبقه در جایجای کتاب به تناسب سخن ذکر شده که در این پژوهش مهمترین آنها استخراج و بررسی شدهاست.

https://jis.uk.ac.ir/article_1984_a72c14731dffa1a00eb9bf59ffc5e6f6.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Investigating Popular Culture in “Firuz Shah Nameh بررسی فرهنگ عامه در فیروزشاه نامۀ محمد بیغمی 97 111 1985 FA زهرا سید یزدی استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ولی عصر رفسنجان فرزانه حکیمی پور دانش آموختۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی Journal Article 2015 10 25 Abstract Undoubtedly, folk stories are an important part of popular culture. In countries such as Iran, where historians have been less active in explaining and describing the lives of people, these stories gain more importance and become important sources for gaining information on social life of Iranians and their costoms, habits and traditions. Firuz Shah Nameh, next to Sammak-e Ayyar and Darabnameh, is the most important folk story, enjoying originality. Firuz Shah Nameh is an important text in Persian prose literature, and, in fact it is the third volume of Darabnameh. Mohammad Beighami has written this book in the 9th century AH. However, it is clear that the origin of this book dates back to earlier times. Besides its grammatical, lexical, and linguistic contributions, it could also be beneficial in historical sociology. Studying and understanding this important heritage can lead to the understanding of Iranian history, culture and society. It can also demonstrate the development of Iranian thought and the social evolution of people. Using a descriptive-analytic method and through a library research, this study analyzed thoughts, traditions and other elements of popular culture depicted in the book. It should be mentioned that regarding folk elements, this book is of prime importance. Social and cultural traditions, as well as superstitious beliefs have the highest frequency in the popular culture of Firuz Shah Nameh. بدون شک داستان‌های عامیانه بخش مهمّی ازفرهنگ عامه به‌شمارمی‌آید. به‌ویژه درکشورهایی مانند کشور ما که مورخان اعتنایی به شرح و توصیف زندگی مردم نداشته‌اند؛ این داستان‌ها اهمیت بیشتری می‌یابد و به‌عنوان منبعی مهّم برای کسب آگاهی آداب، عادات، رسوم وسنن آن‌ها درمی‌آید. داستان فیروزشاهنامه پس ازسمک عیّار و داراب نامه ازمهمّ‌ترین داستان‌های عامیانه به‌شمار می‌رود که ازاصالت برخوردار است. فیروزشاهنامه یکی ازمتون ارزشمند منثور ادبیات فارسی و درواقع مجلد سوم و دنبالۀ کتابی است که دو مجلد آن به‌عنوان دارابنامه مشهوراست. این کتاب تألیف محمد بیغمی از آثار قرن نهم هجری است؛ اما پیداست که منشأ بسیار قدیمی‌تر دارد. از این اثر علاوه بر استفاده‌های دستوری، لغوی و زبان‌شناسی، مطالب زیادی درحوزۀ جامعه شناسی تاریخی می‌توان به دست آورد. مطالعه و شناخت این میراث مهمّ فرهنگی، شناخت هرچه بهترگذشتۀ فرهنگی وجامعه شناسی سرزمین ایران را به دنبال دارد و تحوّل فکری وتکامل اجتماعی مردم آن را نشان می‌دهد. بررسی باورها، آیین‌ها و دیگر عناصر فرهنگ عامه درفیروزشاهنامه موضوع این مقاله است که به شیوۀ توصیفی -تحلیلی با مراجعه به منابع کتابخانه‌ای نوشته شدهاست. گفتنی است این کتاب از جهت داشتن عناصرفولکلوریک اثری درخورتوجه است.آداب ورسوم اجتماعی و فرهنگی و باورهای خرافی به ترتیب بالاترین بسامد را در عناصرفرهنگ عامۀ فیروزشاهنامه دارا می‌باشند.

https://jis.uk.ac.ir/article_1985_8891731a045d3bd0d5cb1b4b3aa2074e.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Critical Analysis of Some Narratives regarding Mordad 28 1332; (Case Study: Narratives of the Followers of Dr. Mossadegh, and the Royalists) تحلیل انتقادی روایت‌های منتخب پهلوی‌گرایان و طرفداران دکتر مصدق در بارۀ ‌واقعۀ 28 مرداد 114 128 1986 FA مظفر شاهدی دانشجوی دورۀ دکتری تاریخ انقلاب اسلامی؛ پژوهشکدۀ امام خمینی و انقلاب اسلامی اسماعیل حسن زاده دانشیار گروه تاریخ دانشگاه الزهرا Journal Article 2016 12 24 Abstract Regarding the formation and nature of the incident of Mordad 28 1332, various narratives, at times contradictory and contrariwise, have been presented. Through a critical analysis of selected narratives of the supporters of Pahlavi regime, and those of Dr. Mohammad Mosaddegh, the present study examines the process of and the reasons for the narrators’ focalization, characterizations and aggrandizement on the events of Mordad 28, 1332. The study found that, based on different opinions originating from certain viewpoints, narrators have presented different semantic and conceptual networks regarding the incidents of Mordad 28, to the extent that some consider it as a "coup d’état" and have condemned it, and others praise it as "a revolution and a National Resurrection." This study claims that interests, origins and familial, ideological, political and social status of the narrators has led to different viewpoints semantic and content networks and subjective renderings in their works. در باره روند تکوین، شکل‌گیری و ماهیّت واقعۀ 28 مرداد 1332، روایت‌های گوناگونی، که گاه متعارض و کاملاً وارونه می‌نماید، ارائه شدهاست. در مقالۀ حاضر تلاش می‌شود، با تحلیل انتقادی روایت‌های برگزیده پهلوی‌گرایان و طرفداران دکتر محمد مصدق، دلایل و فرایندهایی ردیابی شود که، راویان را به‌کانون‌سازی، شخصیّت‌پردازی و برجسته‌سازی پیرامون واقعۀ 28 مرداد 1332 رهنمون ساختهاست. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد، نگاه متفاوت راویان، که از زاویۀ دید ویژه‌ای نشئت می‌گرفتهاست، شبکه‌های معنایی و محتوایی گوناگونی را از واقعۀ 28 مرداد ارائه دادهاست؛ تاجاییکه، گروهی از راویان، واقعۀ 28 مرداد را «کودتا» دانسته، آن را نکوهش کرده‌اند و شماری دیگر، آن را به‌مثابۀ «قیام و رستاخیز ملّی» مورد ستایش قرار داده‌اند. مدّعای پژوهش حاضر این است که: علایق، خاستگاه و جایگاه خانوادگی، عقیدتی- ایدئولوژیکی، سیاسی و اجتماعی راویان، زوایای دید و شبکه‌های معنایی و محتوایی گوناگونی را در آثار و نوشته‌های آنها پدید آورده؛ موجب شده است تا، در تحلیل گفتمانیِ دلایل بروز واقعۀ 28 مرداد، به‌ برجسته‌سازی‌ها و حاشیه‌رانی‌ها، کانون‌سازی‌ها و شخصیّت‌پردازی‌های دلخواه دست بزنند.

https://jis.uk.ac.ir/article_1986_8e37c5045f76abb8297fff7acf639e96.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Rhetoric of Satire in the Works of Adib Ghasemi Kermani بلاغت طنز در آثار ادیب قاسمی کرمانی 129 142 1987 FA نسرین فلاح استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان احمد امیری خراسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2016 09 24 Abstract Adib Ghasemi Kermani (1859-1929), the satirical poet and writer, lived in Qajar era. Teaching in Dar-al-Fonoon and connecting with the Constitutionalists, were two features of his life. He has written “Neyestan and Kharestan” as a parody of Saadi’s Bustan and Gulistan. This parody is rich with the inventiveness of the writer and has presented a colorful and fun work. Rhetoric of satire in the works of Ghasemi are presented through specific techniques and methods in the two branches of rhetoric, which, along with introducing his style offer valuable findings regarding the combination of satire and rhetoric. Through a descriptive-analytical method, and emphasizing the functions of rhetorical techniques of satire in relation to the reader in the works of Adib Ghasemi Kermani, this study analyzed the text. The results showed that the application of rhetorical devices and techniques with focus on simile has played a crucial role in the formation of Adib’s style and the significance of his satire. ادیب قاسمی (1238- 1308ه.ش)، نویسنده و شاعر طنزپرداز کرمانی در زمان قاجاریه بود. تدریس در دارالفنون و حشر و نشر با مشروطه خواهان را از ویژگی های بارز حیات او دانسته اند. وی نیستان و خارستان را با نظیره گویی از بوستان و گلستان سعدی تألیفکرد. این نظیره گویی طنزآمیز با ابتکار شخصی مؤلّف خویش همراه گشته و مجموعه ای متنوّع و مفرّح را فراهم‌نمودهاست. بلاغت طنز در آثار ادیب قاسمی با شگردها وصنعت های خاصّی در دو شاخة علم معانی و بیان برجسته شده که افزون بر معرّفی سبک وی، یافته های ارزشمندی را در زمینة پیوند طنز و بلاغت سنّتی ارائه نمودهاست. این پژوهش به شیوهای تحلیلی- توصیفی، شگردهای بلاغی طنزپردازی در آثار ادیب قاسمی کرمانی و کارکردهای هریک را در پیوند با مخاطب و کلّ متن تحلیل نمودهاست. یافته ها نشان داده که کاربرد صنعت های ادبی با محوریّت تشبیه، در شکل گیری سبک ادیب و برجسته سازی طنز وی نقشی مؤثّر داشته است.

https://jis.uk.ac.ir/article_1987_b4186ec4eb748778652951bdf5c29d48.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Investigating Aspects of Iranian Organizational Culture in the Levee of Sassanid Court based on Ferdowsi’s Shahnameh بررسی نمودهای فرهنگ سازمانی ایرانیان در آیین‌ بارِعصر ساسانی با تکیه بر شاهنامۀ فردوسی 143 166 1988 FA صدیقه قاسم زاده دانشچوی دکترای ادبیات غنایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد ابراهیم واشقانی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور Journal Article 2016 06 13 Levee is the permission for entrance to the court of the king and his sitting on the throne and admitting people. It is considered as one of the most important state regulations and one of the most obvious instances of continuity and sustainability of Iranian culture and its influence on other cultures. Formal ceremonies and celebrations, as well as, admitting ambassadors and representatives of other countries are mentioned as the most significant features of organizational culture. Organizational culture includes a set of sustainable beliefs which are exchanged through symbolic mediums and make sense in humans’ working life. Levee has been known as an organizational culture in the Iranian kings’ courts; as a result, learning its principles has been a part of educational program for the princes, all courtiers, and public people – each according to their own state and level. The princes, particularly, had special education to hold these rituals in the best way or to attend them. The present study, through an analytic and descriptive method, investigates the levee ritual in the historical part of Shahnameh, while the manner of permission, its time and location, as well as its requirements are also studies in order to represent a part of Iranian rich and exact organizational culture. بار به معنی اجازۀ ورود و اذن دخول دادن است و آن، آیین بر تخت نشستن پادشاه وپذیرفتن اشخاص است. بار، یکی از مهمترین آیینهای کشوری در ایران و یکی از آشکارترین مثالهای پیوستگی و استمرار فرهنگ این کشور و نفوذ آن درفرهنگهای دیگر کشورهاست. جشنها و مراسم رسمی و به حضور پذیرفتن سفیران و نمایندگان دیگر کشورها از ویژگیهای مهمّ فرهنگ سازمانی هستند. فرهنگ سازمانی عبارت‌استاز مجموعهای از باورهای بادوام که از طریق واسطههای نمادین، مبادله می‌شوند و در زندگی کاری انسانها معنی پیدا میکنند. آیین بار، یک فرهنگ سازمانی در دربار شاهان ایران بوده‌است. به همین منظور آموختن رسوم بار، بخشی از برنامۀ تربیت شاهزادگان، همۀ درباریان و عموم ایرانیان- هریک به فراخور حال و سطح خویش- بود و به‌ویژه شاهزادگان، تعلیماتی ویژه میآموختند تا این آیین را به بهترین وجه برگزار کنند یا در آن حضور یابند. در این مجال با تحقیق درآیین بار در بخش تاریخی شاهنامه به روش تحلیلی و توصیفی، چگونگی بار دادن و زمان و مکان، انواع و ملزومات آن را بررسی می‌نماییم و هدف، بازنمودن بخشی از فرهنگ سازمانی غنی و دقیق ایرانیان است. درحقیقت، سؤال اساسی در این مقاله آن است که «بار» در دولت‌های ایرانی چه ماهیّت و چه جایگاهی داشتهاست؟ نتایج نشان می‌دهد که بار برای ایرانیان، تنها مجالی برای دیدار شاه و مردم نبوده، بلکه حلقۀ بسیار مهمی از زنجیرۀ مستحکم و قرین توفیق مدیریّت در دولت‌های ایرانی باستان بوده که بعدها در ایران عصر اسلامی نیز تداوم یافته‌است.

https://jis.uk.ac.ir/article_1988_81d8e1ded51143060453df21fc49777b.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 The Influence of Advices of Ardeshir I(Artaxerxes I) on Khajeh Nizam al-Mulk’s Siasatnameh تأثیر اندرزهای اردشیر ساسانی بر سیاست نامۀ خواجه نظام الملک 167 179 1989 FA محسن مرسلپور استادیار گروه تاریخ دانشگاه سیستان و بلوچستان 0000-0001-9421-8104 حسین شیرمحمدی دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ اسلام دانشگاه سیستان و بلوچستان Journal Article 2016 04 09 Abstract Andarznameh Ardeshir is a collection of advices attributed to Artaxerxes ɪ of Sassanid dynasty and said to have been left for his descendants. It has been longer than the present version and provided a more detailed model for the Sassanid kings and later, through its translation into Arabic, for the Muslim rulers. In the early Islamic centuries, Andarznameh was mostly known as Ahd-e Ardeshir, and it is believed that there had not been a whole version of it at that time as well. In order to shift Seljuk’s tribal view to Iranian governmental model, Khajeh Nizam al-Mulk wrote Siasatnameh. Ahd-e Ardeshir was an important source for Khajeh Nizam al-Mulk, in whose time the Arabic version was available. He has brought quotations from Ahd-e Ardeshir that that indicate his access to and adaptions from it. In many arguments of Siasatnameh, including the parts containing charecteristics of Sultan, devotedness to religion, and principles of statesmanship one can see adaptations of Ardeshir’s advices. This study is an analytical approach to investigate the attribution of Andarznameh to Ardeshir, and the status of Ahd-e Ardeshir in the early Islamic centuries, and an attempt to trace the advices of Ardeshir in Khajeh Nizam al-Mlk’s Siasatnameh. اندرزنامه اردشیر مجموعۀ اندرزهایی است منتسب به اردشیر اول ساسانی در باب حکومتداری که آن را خطاب به اخلافش بهجای گذاشتهاست، که مطوّلتر از نسخه کنونی بوده و الگوی عمل را برای شاهان ساسانی و پس از ترجمه به زبان عربی، برای حکّام مسلمان فراهم ساخت. این اندرزنامه در قرون نخستین اسلامی با عنوان عهد اردشیر اشتهار زیادی داشته و گویا در همان زمان نیز نسخۀ کاملی از آن موجود نبودهاست. خواجه نظامالملک در جهت تغییر نگرش قبیلهای سلجوقیان به الگوی ملکداری ایرانی، به تدوین سیاستنامه همّت گماشت. از مهمترین منابع نظامالملک در تدوین سیاستنامه، عهد اردشیر بوده که در عهد خواجه، نسخۀ عربی آن موجود بودهاست. نظامالملک عباراتی از اردشیر نقل کرده که در عهد اردشیر نیز وجود دارند که نشان‌دهندۀ دسترسی خواجه نظامالملک به عهد اردشیر و وامگیری از آن است. در بسیاری از مباحث سیاستنامه از جمله در صفات شخصی سلطان، دینیاری و اصول ملکداری، میتوان اقتباس از اندرزهای اردشیر را مشاهده نمود. مقالۀ حاضر بر آن است تا با رویکردی تحلیلی به بررسی صحّت انتساب اندرزنامه به اردشیر، جایگاه عهد اردشیر در قرون نخستین اسلامی و بازیابی اندرزهای اردشیر در سیاستنامه خواجه نظامالملک بپردازد.

https://jis.uk.ac.ir/article_1989_83b01cbf82a9467a9508c5ee3e1c59c9.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 An Analysis of Urban Touristic Monuments Using the SWOT Technique; Case study: Kerman City تحلیل یادمان های تاریخی گردشگری شهری با استفاده از تکنیک سوات(مطالعه موردی: شهرکرمان) 181 199 1990 FA شمس الدین نجمی دانشیار گروه تاریخ دانشگاه شهید باهنر کرمان حجت الله شرفی استادیار یاسر صباحی دانشجوی کارشناسی ارشد Journal Article 2016 06 01 Tourism industry, with an annual revenue of 1000 billion, is one of the most important phenomena of the present century. In addition to contributing to the eradication of poverty, and the spread of justice and employment, it has resulted in high income. Due to particular special geographical conditions, the city of Kerman has a great potentiality in the field of tourism including historic, cultural, and natural attractions. The purpose of this study is to identify the attractions of the city of Kerman and their analysis based on the SWAT model. In this regard, this study is based on the hypothesis that term on has the required potentialities to improve its historical tourism. This study is a descriptive analytical research based on library resources. The results showed that, due to its geographical location, Kerman has the capacity to become one of the great historical-touristic poles in the southeast of the country; the main barrier to reach this goal is the plurality of decision-makers, executive issues, and weaknesses in the infrastructures. The results also showed that there is a meaningful relation between tourist attraction factors, strategic factors, and the areas of strength, weakness, opportunities and threats in Kerman. صنعت گردشگری با درآمد سالانه1000میلیارد دلار در جهان، یکی از مهمترین پدیدههای قرن حاضر است که علاوه بر فقرزدایی، عدالتگستری و اشتغالزایی، درآمد بالایی را ایجاد کرده است. در این میان شهر کرمان نیز به دلیل شرایط خاص جغرافیایی دارای استعدادهای فراوانی در زمینه گردشگری میباشد، که میتوان به جاذبههای تاریخی، فرهنگی و طبیعی آن اشاره نمود. هدف این مقاله، شناخت جاذبههای شهر کرمان و تحلیل آن بر مبنای مدل سوات میباشد. در این راستا، فرضیه تحقیق به صورت کاربست ذیل تدوین شده است: به نظر میرسد، شهر کرمان از توانمندیهای لازم جهت ارتقای گردشگری تاریخی برخوردار است. روش تحقیق مقاله حاضر، توصیفی- تحلیلی مبتنی بر شیوه اسنادی میباشد. یافتههای تحقیق حاکی از این واقعیت است که این شهر به لحاظ موقعیت جغرافیایی خاص خود ظرفیت تبدیلشدن به یکی از قطبهای بزرگ گردشگری تاریخی در جنوب شرقی کشور را داراست، که مانع اساسی و ضعف بزرگ در راه رسیدن به این هدف، به تعدد تصمیمگیران و مسائل مدیریتی وضع موجود و ضعف در زیرساختها باز میگردد. نتایج تحقیق نشان میدهد، شهر کرمان ظرفیت لازم برای تبدیل شدن به قطب گردشگری را دارد و بین عوامل جاذب گردشگری، عوامل راهبردی و زمینههای قدرت، ضعف، فرصت و تهدیدها در شهر کرمان رابطه معنیداری وجود دارد.

https://jis.uk.ac.ir/article_1990_b1e9789b2a91fe944129c4df8dcb954b.pdf

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان مجله مطالعات ایرانی 1735-0700 16 32 2018 02 20 Elements of Metamorphosis in the Story of Sheikh of San’aan and theChristian Maiden عناصر دگردیسی در داستان شیخ صنعان و دختر ترسا 201 212 1991 FA لیلا هاشمیان دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا همدان مریم رحمانی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم Journal Article 2014 05 04 Abstract Every human being is likely to undergo profound transformations which may change the course of his life. Such is the story of Sheikh of San’aan whose real self is revealed after a small touch ruins the walls of his heart. In this story, there are a number of important factors, including dream vision, love, sin, and death that contribute to the transformation of the two main characters. This paper is intended to deal with love, dream, repentance, and death as the elements of metamorphosis among human beings and explore them in the story of Sheikh of San’aan. انسان در طول زندگی خود ممکن است دچار دگرگونی در اعماق وجودش شود و همین دگرگونی است که مسیر زندگی او را متحوّل مینماید. داستان شیخ صنعان نیز، داستان تحوّل و دگردیسی انسانی است که با یک تلنگر، اعماق درونش فرومیریزد و نهان وجودی ضمیرش آشکار میگردد. در این داستان چند عامل ازجمله رؤیا، عشق، گناه و مرگ نقش بارزی در تحوّل دو شخصیّت اصلی داستان ایفا میکنند که هریک از این عوامل در جای خود درخور تأمّل و بررسی هستند. در مقالـۀ حاضر، سعی میشود ضمن پرداختن به مقولۀ عشق، رؤیا، توبه و مرگ به‌عنوان عناصر دگردیسی در بین ابنای بشر، به بررسی این مسائل در داستان شیخ صنعان پرداخته گردد.

https://jis.uk.ac.ir/article_1991_f317c2aa05e5a14f14d64207396bab5a.pdf